Դո՛ւ չէ, որ ճշմարտությունը պահում ես, այլ ճշմարտությո՛ւնն է պահում քեզ:

Դարձի եկած մեղավորի` (մաքրված բորոտի) հորդորը ավելի զորեղ է ու հավաստի, քան այն բարեպաշտինը, որն իր կարծիքով մեղք չի գործում: Որովհետև մեղավորը անցել է մեղքի միջով և գիտի նրա դառնությունը և նրանից ազատվելու քաղցրությունը: Մեզ համար գերադասելի է լսել կամ շփվել մեղավոր մեկի հետ, որի տան Աստվածաշունչ մատյանը մաշվել է փնտրտուքի պատճառով, և Սուրբ գիրքը «խոնավ» է նրա արցունքների պատճառով, քան ա՛յն արդարի, որի տանը կա տարբեր գույների և թարգմանությունների Աստվածաշունչ գրքեր, որոնք նույնիսկ բացված չեն և անշարժ գրավում են իրենց գրապահարանի նախապատիվ տեղերը: Աստվածաշունչը բարձի տակ դնելով, նրա պարունակությունը մեր սրտի մեջ չի մտնի, ջանք է պետք թափել այն սերտելու համար: հայրերը ասում են, եթե քեզ չոր է թվում նրա տողերը, կամ խիստ` պատգամը, ապա թրջիր և փափկացրու այն քո ճակատի քրտինքով: Բարձրագույն կրթություն պետք չէ Աստվածաշունչ կարդալու համար: Երանի քո Աստվածաշունչը մաշված լիներ քո փնտրտուքի պատճառով:

Իմ օրինապա՛հ բարեկամ, դու հարցնում ես, թե Աստծու ինչի՞ն է պետք մարդու արած փառաբանությունը: Երբ մարդն Աստծուն փառաբանում է, դրանով փաստում է, որ մեծ մեկն է փառաբանվողը, այսինքն իրենից մեծ է ու բարձր: Իսկ երբ մարդը դադարի Աստծուն փառաբանել, ուրեմն կսկսի փառաբանել կամ իրենից բարձր մի մարդու, ինչը շատ հաճախ նկատում ենք, կամ ինքնփառաբանությամբ կզբաղվի, ինչն էլ կտանի մարդուն մահացու մեղքի` հպարտության: Աստծուն չփառաբանող մարդը շուտով կդառնա ամբարտավան ու անհնազանդ, մեծամիտ ու ինքնաերկրպագությամբ զբաղվող: Օրինակ` այն զավակը, որը հարգում է իր ծնողին, հնազանդ է նրա խոսքին ու խրատին, առավել ընդունելի է շրջապատում, քան նա, որը ամբարտավան է, կամ անտեսում է ծնողին ու չի հարգում: Իսկ Շնորհալի Հայրերն ասում են, որ չկա մի վայր, ուր չգտնվի Աստված, բացի ամբարտավան հոգուց: Իսկ երբ ամբարտավանն էլ հակառակ է կանգնում չարին, և դառնում դեպի Աստված, ուրեմն Աստված կգտնվի նաև դարձի եկածի սրտում: Առակողը գեղեցիկ տողեր է ասում այս մասին. «Ամենայն զգուշութեամբ պահի՛ր եւ պահպանի՛ր քո սիրտը, որովհետեւ նրանից է բխում կեանքի աղբիւրը»։ Առակաց 4:23