«Ի՞նչ ունես հպարտանալու, ով հող ու մոխիր» (Սիրաք):

Թող չխաբի մեզ սատանան, թե երկար է այս կյանքը, այսօր տուր ինձ, վաղը կմտածես ապաշխարության մասին:

Այսօր զվարճացիր, վաղը կմտածես վարքի հաշվետվության մասին. Ինչ որ փոքր ենք համարում, հենց նրանով էլ կորստյան է մատնում մեզ սատանան:

Երբեմն նման մի վարդապետություն է գլուխ բարձրացնում, թե Տերը հաղթել է սատանային և նա՝ սատանան, արդեն նման է մի անթույն օձի, և մենք հիմնականում էլ նրանից վախենալու առանձնապես բան չունենք: Սակայն սա հենց սատանայի հորինած վարդապետությունն է, որպեսզի մեզ գցի անհոգության և ինքնավստահության մեջ, և արձակելով իր մխացող նետերը՝ մեզ շատ հեշտությամբ մահացու վերքեր հասցնի: Ճիշտ է, Տերը ջախջախեց չարի գլուխը իր խաչով, բայց չասաց, թե երգ ու պար անելով եկեք Իմ ետևից, այլ ձեր խաչը վերցրեք և Ինձ հետևեք, այսինքն՝ ինչպես որ ես պատերազմեցի, նույնն էլ դուք արեք: Եվ ինչ խոսք, Տերը մեզ շնորհ, զորություն պիտի տա, եթե իր ուղիով քայլենք և հավատարիմ մնանք Իրեն.

Այո, Տերը հաղթել է, բայց չի նշանակում, որ մենք էլ անելիք չունենք պատերազմի դաշտում, ապա թե ոչ, ինչի համար պիտի փառքի պսակներ բաժանվեին հաղթողներին: Ուրեմն, չխաբվենք, այլ ջանանք մինչև մեր վերջին շունչը պայքարել ըստ սուրբ հայրերի, որպեսզի արժանանանք փառքի պսակին՝ Տիրոջ ողորմությամբ և մարդասիրությամբ: Ամեն:

Արթնացեք, խնդրում եմ ձեզ, արթնացեք և լսեք ջանասիրությամբ այն, ինչ որ ասվում է ձեզ: Մենք ապրում էինք մարմնավորապես, հիմա արդեն սկսենք ապրել հոգևորապես, ապրում էինք մենք մարմնավոր հաճույքների մեջ, այժմ ապրենք առաքինությամբ, ապրում էինք մեղքերի հանդեպ անհոգությամբ, հիմա ապրենք ապաշխարությամբ: