Չկա մարդ, որ խիղճ չունենա, սակայն կան մարդիկ, որոնք թաղում են իրենց խիղճը.

ՆԻՒԹԻ ՁԱՅՆԱԳՐԵԱԼ ՏԱՐԲԵՐԱԿԸ


Հոգևոր քարոզներ 2019

Երբ Աստված ստեղծեց մարդուն, Նա սերմանեց նրա մեջ աստվածային մի բան, կարծես մի ինչ-որ խորհուրդ, որը կայծի նման իր մեջ ունի թե՛ լույս և թե՛ ջերմություն. խորհուրդ, որ
լուսավորում է միտքը և ցույց է տալիս, թե որն է բարին, և որը՝ չարը. սա կոչվում է խիղճ, իսկ դա բնական օրենք է: Սա այն ջրհորն է, որը, ինչպես մեկնում են սուրբ հայրերը, փորեց Իսահակը, իսկ «փղշտացիները խցանեցին» (Ծննդ. 26): Հետևելով այս օրենքին՝ այսինքն՝ խղճին, նահապետներն ու բոլոր սրբերը, նախքան գրի առնված օրենքը, հաճելի եղան Աստծուն: Բայց երբ մարդիկ, մեղքի անկման պատճառով, իրենց խիղճը թաղեցին և ոտնատակ տվեցին, այնժամ անհրաժեշտ եղան սուրբ մարգարեները, հարկ եղավ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անձամբ գալուստը, որպեսզի արթնացներ և շարժեր խիղճը, որպեսզի այդ հորած կայծը կրկին բոցավառվեր Նրա սուրբ պատվիրանները պահելու միջոցով: Այժմ մեր իշխանության ներքո է՝ կամ նորից
թաղել, ծածկել այն, կամ էլ թույլ տալ, որպեսզի ճառագի մեր մեջ և լուսավորի մեզ, եթե կամենում ենք հնազանդվել նրան:
Քանզի երբ մեր խիղճը մեզ թելադրում է ինչ-որ բան անել, իսկ մենք արհամարհում և անտեսում ենք նրան, և երբ նա կրկին ասում է, իսկ մենք չենք անում, այլ շարունակում ենք ոտնատակ տալ նրան, այնժամ մենք թաղում ենք նրան, և նա չի կարողանում այլևս հստակորեն խոսել մեզ հետ՝ իր վրա ընկած
ծանրության պատճառով, այլ, ինչպես վարագույրի ետևից շողացող լապտեր, սկսում է իրերը մեզ ավելի խավար ցույց տալ:
Եվ ինչպես որ ջրում, որը պղտորվել է տիղմի առատությունից, ոչ ոք չի կարող ճանաչել իր դեմքը, այնպես էլ մենք, հանցավորության պատճառով չենք ըմբռնում, թե ինչ է ասում մեզ մեր
խիղճը, այնպես որ մեզ թվում է, թե մեր մեջ այն բնավ գոյություն չունի: Բայց և այնպես, չկա՛ մարդ որ խիղճ չունենա, քանզի այն, ինչպես մենք արդեն ասացինք, ինչ-որ աստվածային
բան է և երբեք չի վերանում, այլ մշտապես հիշեցնում է մեզ օգտակարը, իսկ մենք այդ չենք զգում, որովհետև ինչպես արդեն
ասվեց, արհամարհում ու ոտնակոխ ենք անում նրան: Ավետարանում խիղճը թշնամի է կոչվում:
Բայց ինչո՞ւ է խիղճը անվանում թշնամի: Թշնամի է կոչվում այն պատճառով, որ մշտապես ընդդիմանում է մեր չար կամքին և հիշեցնում է մեզ, թե ի՛նչ պետք է անենք, բայց չենք անում,
և դարձյալ, ինչ չպետք է անենք, և անում ենք, և սրա համար նա մեզ դատապարտում է: Դրա համար Տերն էլ է նրան անվանում թշնամի և պատվիրում է մեզ՝ ասելով.«Քո թշնամու հետ,մինչ նրա հետ դեռ ճանապարհին ես, եղի՛ր իրավախոհ»: Ճանապարհը, ինչպես ասում է Բարսեղ մեծը, այս աշխարհն է:
Եվ այսպես, եղբայրնե՛ր, ջանանք պահպանել մեր խիղճը, քանի դեռ այս աշխարհում ենք գտնվում, թույլ չտանք, որ նա մեզ հանդիմանի ինչ-որ գործի մեջ, ոտնակոխ չանենք նրան
երբևիցե և ո՛չ մի բանում, թեկուզ և ամենափոքր բանում: Իմացե՛ք, որ փոքրը և էապես չնչինը (անտեսելուց) մենք անցնում ենք նաև մեծագույնները անտեսելուն: Քանզի, երբ մեկը սկսում է ասել. «Ի՞նչ մեծ բան է որ, եթե ես ասեմ այս խոսքը, ի՞նչ մեծ բան է որ, եթե ես ուտեմ այս փոքր բանը, ի՞նչ մեծ բան է որ, եթե ես նայեմ այս կամ այն բանը», ապա դրանից, թե՝ «Ի՞նչ մեծ բան է այս, ի՞նչ մեծ բան է այն», ընկնում է նա չար սովորության մեջ և սկսում է արհամարհել թե՛ մեծը և թե՛ կարևորը և ոտնատակ տալ իր խիղճը, իսկ այդպիսով կարծրանալով չարի մեջ, ենթարկվում է բացարձակ անզգայության մեջ ընկնելու վտանգին: Դրա համար, եղբայրնե՛ր, զգուշացե՛ք փոքրը անտեսելուց, զգուշացե՛ք արհամարհելուց, որպես փոքր և չնչին: Այն փոքր չէ, քանզի նրա հետևանքով ձևավորվում է չար սովորություն: Ուշադի՛ր լինենք ինքներս մեր հանդեպ և հոգ տանենք փոքրի համար, քանի դեռ այն թեթև է, որպեսզի այն չդառնա ծանր, քանզի թե՛ առաքինությունները և թե՛ մեղքերը սկսում են փոքրից և վերածվում են մեծագույն բարիքի կամ չարիքի: Դրա համար Տերը պատվիրում է մեզ պահպանել մեր
խիղճը և կարծես թե հատուկ հորդորում է մեզանից յուրաքանչյուրին՝ ասելով. «Տե՛ս, թե ինչ ես անում, թշվա՛ռ, սթափվի՛ր, հաշտվի՛ր թշնամուդ հետ, քանի դեռ նրա հետ ճանապարհին ես»: Հետո էլ ցույց է տալիս այս պատվիրանը չպահելու չարաբաստիկ հետևանքը.
«Գուցէ Նա քեզ դատավորին հանձնի, և դատավորը՝ դահճին, ու դու բանտ նետվես», իսկ հետո՞«Ճշմարի՛տ եմ ասում քեզ, այնտեղից դուրս չես գա, մինչև չվճարես վերջին նաքարակիտը»: Քանզի խիղճը մեզ մերկացնում, է ինչպես ես արդեն ասացի, թե՛ բարու և թե՛ չարի մեջ և ցույց է տալիս մեզ՝ ինչ անել և ինչ չանել, և դարձյալ ինքն է, որ մեզ դատապարտելու է Դատաստանի օրը, դրա համար և ասված է. «Գուցե նա քեզ դատավորին հանձնի»:
 
Խրատանի ապաշխարության գրքից.

Օրվա ընթերցվածք.

Առակներ 10.1-7

1 Իմաստուն որդին ուրախացնում է հօրը, անմիտ որդին տրտմութիւն է մօր համար: 2 Գանձերը չեն օգնի անօրէններին, մինչդեռ արդարութիւնը փրկում է մահից: 3 Տէրը սովամահ չի անում արդարին, բայց ամբարիշտների կեանքը պիտի կործանի: 4 Աղքատութիւնը խեղճացնում է մարդուն, ժրաջան ձեռքերը հարստացնում են նրան: 5 Խրատուած որդին իմաստուն կլինի, իսկ անմիտը ծառայ կդառնայ: Իմաստուն որդին ազատւում է խորշակից, անօրէն որդին խորշակահար է լինում ամռանը: 6 Տիրոջ օրհնութիւնն արդարների գլխին է, բայց տարաժամ սուգը պիտի փակի ամբարիշտների բերանը: 7 Արդարների յիշատակը մնալու է գոհաբանութեամբ, բայց ամբարիշտների անունը պիտի ջնջուի: